Ferðalagið hófst þriðjudaginn 13. apríl en þá lögðum við af stað til Egilsstaða með troðfullan bíl af innbúi. Þar gistum við í góðu yfirlæti hjá ömmu og afa í eina nótt og þann fjórtánda keyrðum við svo til Seyðisfjarðar. Þegar þangað var komið var stressið búið að ná yfirhöndinni, enda höfðum við hvorugt áður verið í 2 og hálfan sólarhring útá rúmsjó, og langaði heldur ekki til að klúðra inntjékkinu í ferjuna, enda með bíl og hund og ekkert mátti fara úrskeyðis. Biðum í bílaröð og svo loks keyrðum við inní allt of þröngt bíladekkið - þvílík caos! Mér var skipað að fara útúr bílnum áður en Sindri lagði, en við vorum með eina ferðatösku, hundabúr og þrjár handtöskur í handfarangri, rétt náði að grípa tvær handtöskur í æsingnum og hundabúr með Ísold og Sindri varð svo að koma með rest. Ástæðan fyrir þessu var sú að það var of þröngt á milli bíla til þess að farþegar kæmust út! Svo kom nú Sindri fyrir rest og þá urðum við að fara í móttökuna til að spyrjast fyrir um hvert við ættum að fara með Ísold. Konan í móttökunni hafði uppá íslenskri stelpu sem kom og fylgdi okkur uppá hundadekk, en það var uppá 7 hæð og við þurftum að dröslast með allar töskurnar þangað (máttum ekki fara með farangur inná herbergi fyrr en við vorum búin að losa okkur við Ísold) og hún var ekkert að benda okkur á að taka lyftuna heldur labbaði á undan okkur upp stigann. Þegar uppá hundadekk var komið urðum við frekar undrandi á "aðstöðunni" sem við okkur blasti en ég hélt hún hefði bara misskilið, við værum jú með lítinn (inni)hund! Hún gekk með okkur að nokkrum rimlabúrum sem voru ÚTI á dekki, eitthvað sem mér hafði einfaldlega ekki dottið í hug í einfaldleika mínum, ég hafði búist við a.m.k aðstöðu sem væri einhvernveginn afgirt og lokuð. Þarna blasti bara við sjór og kuldi.....og blár segldúkur sem var víst hægt að breiða fyrir búrin - nöturlegt í einu orði sagt. Mér datt ekki til hugar að setja litlu mýsluna í þennan horbjóð og þegar stúlkurollan sagði að við þyrftum að fara í móttökuna og kaupa lykil þá féllust mér gjörsamlega hendur og spurði hvað þetta ætti eiginlega að þýða, ég hafi jú borgað 15 þúsund krónur fyrir að hafa hundinn um borð og þessi aðstaða væri allt annað en við hefðum haldið og svo átti að láta okkur borga fyrir lykilinn að búrinu?!?!?!?!? þannig að hún bað okkur að tala við þau í móttökunni og við fórum stigann enn og aftur með fáránlega mikið af dóti. Þegar í afgreiðsluna var komið í annað sinn spurði ég konuna þar hvort það væri virkilega engin inniaðstaða fyrir dýrin og svarið var að sjálfsögðu nei, að þetta væri farþegaskip og dýrin væru úti, rétt eins og reykingafólkið! hmm.... Ég reyndi að koma henni í skilning um að hundurinn væri einungis 1,5 kg og að hún myndi deyja í þessum kulda! Hundur sem er ekki vanur að vera úti heilu og hálfu dagana og þarf skv læknisráði að vera í ullarpeysu þegar hitastigið fer niður fyrir 2°C og það í stuttum labbitúrum, ekki í 2 og hálfan sólarhring. Ég spurði hana hvort þau myndu borga hana ef hún myndi deyja (þar sem starfsfólki þarna var greinilega ekki annt um velferð dýra að þá myndu kannski peningaspurningar frekar ná inn) en fékk þá bara þá spurningu hvort hundurinn væri tryggður - það sem ég best veit um dýratryggingar að þá virka þær þannig að ef að dýrið sem er tryggt veldur skaða að þá verður skaðinn bættur...ekki dýrið sjálft, það hefði verið lélegri aðstöðu þeirra að kenna ef hún hefði dáið, ekki henni eða okkur. Jæja svo kom þarna eitthvert íslenskt/færeyskt skass sem bara hló að okkur og sagði að hún myndi sko ekkert deyja, hvaða vitleysa þetta væri nú eiginlega, þau hefðu oft flutt svona litla hunda. Þegar þarna var við sögu komið var ég orðin óendanlega pirruð en fannst vanmáttur okkar bara aukast....gátum einfaldlega ekkert gert. Það var ein íslensk kona um borð sem átti tvo svona litla og var mikið að skoða Ísold og var voða kammó, hún kom þarna að og talaði við frenjuna og spurði hvort það ætti ekkert að fara að laga þessa aðstöðu, svarið sem hún fékk svaraði bara öllu! Þeim var bara skítsama! hún sagði að þau vildi helst alveg bara sleppa þessu dýraveseni!!! Sú sem spurði sagði mér þá að vinkona hennar sem flutti einn svona lítinn hefði bara sett sængurnar sínar inní búrið og verið uppá dekki hjá hundinum bara meira og minna! Og það gerðum við! Ég svaf ekkert fyrstu nóttina og þetta eyðilagði alveg viðmót mitt til Norrænu, en það var mjög jákvætt fyrir þetta allt saman. Við kíktum á hana svona 5 sinnum á dag í skítakulda en létum okkur hafa það. Svo var líka þessi fína reykingaaðstaða starfsmanna þarna við búrin og við vorum á þeirri skoðun að til þess að fá vinnu í norrænu þarftu að reykja, því þarna var alltaf einhver (örugglega eftirlitið með dýrunum sem var talað um puhh....) og þvílíkt sem það var reykt þarna! starfsliðið ýmist fullt eða skítþunnt! Hefðu allavega getað kveikt sér í sígó ef dallurinn hefði brunnið.....! hefðu ekki getað gert mikið meira sökum gríðarlegrar ölvunar. Tíminn leið ágætlega, gervihnattarsjónvarpið sem var innifalið samanstóð af rúv á þrem tungumálum, sænska, norska og danska ríkissjónvarpið.....það var mjög gaman að eyða tímanum í að horfa á hennar danmerkur hátign verða sjötuga til að mynda og veisluhöld og hjákátlegar ræður sem því fylgdu.....eeee.....já nei.......Aaaaanyways stoppuðu svo í Færeyjum, höfðum 5 klst til að spóka okkur en þegar göngugarparnir við höfðum gengið Þórshöfn þvera og endilanga og skoðað allt sem mögulega skoðað yrði höfðu ekki liðið nema tveir og hálfur tími. Þórshöfn var einstök, öll gömlu húsin með torfþökunum sem fólk bara bjó í og hefði ekki verið hundi bjóðandi á Íslandi svona um 2007....Það var svolítið einstakt að ferðast með skipi í sólarhring og fara bara aftur í tímann - svona hundrað ár kannski.....Svo er færeyskan alveg einstakt tungumál - t.a.m reyði krossur föroyja, einvegis osfrv.
RSS
